Sporysz pozostawał celem wycieczek poza miasto dla mieszkańców Żywca. Z uwagi na to organizowane tu były pikniki i zabawy z akompaniamentem orkiestry oraz działały restauracje plenerowe Za Grapą i w Kamieniołomie. Jadano również w restauracji „U Kubicy”. Z uwagi na rozciągające się z okolicznych gór panoramy widokowe, organizowano wyjścia na Grojec oraz Łyskę. Funkcjonowały także kręgielnie.
W 1921 powstał projekt przyłączenia do Żywca miejscowości Sporysz, Isep, Stary Żywiec i Zabłocie. Inicjatywie tej sprzeciwił się Wydział Powiatowy, który obawiał się utraty wpływów z podatków z tych miejscowości na rzecz Żywca. Do pomysłu odnosiły się niechętnie również władze miejskie. W latach 1921–1939 nastąpiła parcelacja gruntów należących do Habsburgów, w tym majątku w Sporyszu.
Według Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z 1921 Sporysz liczył 1887 mieszkańców, z czego 1790 katolików rzymskich, 69 żydów, 26 ewangelików oraz 2 grekokatolików. 1824 mieszkańców miejscowości podało narodowość polską, 32 – niemiecką, 22 – żydowską, a 9 osób – inną niż wymienione.