Bandera po krótkim pobycie w Rzymie przybył do Krakowa. Doprowadził do zwołania w dniach 9 i 10 lutego 1940 roku krajowej konferencji OUN, gdzie zażądano ustąpienia ze stanowiska Melnyka. Kiedy to nie nastąpiło, banderowcy zwołali w Krakowie osobny II Wielki Kongres OUN, co doprowadziło w lipcu 1940 do rozłamu na dwie frakcje: OUN–R (OUN-B, OUN-SD, rewolucjoniści, banderowcy) OUN–M (solidaryści, melnykowcy)
Stronników Bandery cechował większy radykalizm zarówno pod względem społecznym, jak i narodowym, niż melnykowców. Na kongresie OUN-B w Krakowie w kwietniu 1941 roku oficjalnie przyjęli wiele faszystowskich symboli, zasad i rytuałów: zasadę „Jeden naród, jedna partia, jeden wódz”, czerwono-czarną flagę symbolizującą krew i ziemię (Blut und Boden) oraz faszystowski salut na powitanie. Ponadto w ideologii i praktyce OUN-B pojawiały się wątki rasistowskie i antysemickieMirosław Szumiło, Bulbowcy kontra banderowcy. Taras Bulba-Borowec i powstanie UPA [w:] „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej”, nr 7-8/2023, s. 92.