Rozwiązano go po decyzji Łwa Rebeta o odmowie wywołania powstania antypolskiego w Galicji Wschodniej.
Melnykowcy popierani byli przez Ukraiński Komitet Centralny.
W 1941 roku zorganizowali „grupy pochodne OUN”, mające na celu przejmowanie władzy na terenach opanowanych przez armię niemiecką.
Ukraińska Policja Pomocnicza W lutym 1942 melnykowcy pomagali w utworzeniu Ukraińskiej Policji Pomocniczej, która podlegała im ideologicznie i organizacyjnie.
Wojskowe Oddziały OUN-M Oddziały zbrojne OUN-M zaczęto formować w marcu 1943 roku, a na naradzie aktywu w maju tego roku w Ławrze Poczajowskiej uchwalono powołanie „Wojskowych Oddziałów”. Utworzono tzw. „bazy”, tj. jedną w postaci dwóch sotni w powiecie krzemienieckim (M. Danyluka Błakytnego i M. Nedzwećkiego Chrona), drugą w powiecie włodzimierskim (jedna sotnia O. Biłego Arijca) i trzecią o charakterze rajdowym (Wołyncia).
Żywot melnykowskich formacji zbrojnych był krótki, bowiem po nieudanych próbach przeciągnięcia melnykowców do szeregów OUN Bandery, oddziały Melnyka zostały rozbite przez banderowców pod dowództwem Iwana Kłymyszyna „Kruka” i Petra Olijnyka „Eneja” 7 lipca 1943 roku, a grupa Wołyncia rozbrojona w sierpniu 1943 roku.