Prezydent Finlandii W 1956 Urho Kekkonen został po raz pierwszy wybrany na urząd prezydenta Finlandii. W kolegium wyborczym w trzecim głosowaniu otrzymał 151 głosów, pokonując swojego kontrkandydata Karla-Augusta Fagerholma, który dostał 149 głosów. Trzykrotnie (w 1962, 1968 i 1978) wybierany na kolejne kadencje już ze znaczną przewagą w kolegium wyborczym, uzyskując poparcie różnych ugrupowań politycznych, co powodowało, że kolejne wybory stawały się formalnością. Jego trzecia kadencja została wydłużona decyzją parlamentu z 6 do 10 lat.
Jako prezydent kontrolował i prowadził fińską politykę zagraniczną. Kontynuował linię polityczną, którą zapoczątkował Juho Kusti Paasikivi, polegającą na neutralności państwa i utrzymywaniu przyjaznych relacji z ZSRR, co z czasem określono mianem „finlandyzacji”. Finlandia nie angażowała się w konflikty wielkich mocarstw. Posiadała system wielopartyjny, zapewniała wolności obywatelskie i utrzymywała gospodarkę wolnorynkową, godząc się jednocześnie na ścisłą współpracę gospodarczą i polityczną ze Związkiem Radzieckim. Skutkiem tego była pewna ingerencja ZSRR w wewnętrzne sprawy państwa i swoista autocenzura w różnych dziedzinach (w tym w sferze kultury i edukacji), by nie drażnić komunistycznego sąsiada.