Przeszedł do rezerwy w stopniu podpułkownika.

Kariera trenera i działacza W 1983 zakończył występy na boisku, pozostał jednak w Dynamie jako szkoleniowiec. Przez kilka lat pełnił funkcje asystenta i kierownika drużyny. W czerwcu 1991 objął stanowisko pierwszego trenera, które zajmował do maja 1994, zdobywając w trzech kolejnych sezonach trzy tytuły mistrzowskie (1992, 1993, 1994). W latach 1992–1994 pracę w Dynamie łączył z prowadzeniem białoruskiej drużyny narodowej, która za jego kadencji zadebiutowała na arenie międzynarodowej. Przez rok szkolił piłkarzy niemieckiego Hasper SV, a w styczniu 1996 objął stanowisko głównego specjalisty w Białoruskiej Federacji Futbolu. W listopadzie tego samego roku zastąpił Siarhieja Barouskiego na stanowisku selekcjonera drużyny narodowej. Stracił stanowisko we wrześniu 1999 po fatalnych występach w eliminacjach Mundialu 1998 i Euro 2000 (za każdym razem białoruski zespół zajmował ostatnie miejsce w grupie). Jeszcze jako selekcjoner objął w 1998 stanowisko dyrektora generalnego w Dynamie Mińsk. Mimo utraty posady trenera kadry narodowej pozostał w strukturach Białoruskiej Federacji Futbolu. Od 1998–2002 był członkiem jej Komitetu Wykonawczego, a od stycznia 2002 pełnił funkcję prezesa Federacji Futbolu Mińska.