Bitwa pod Craonne – starcie zbrojne, które miało miejsce 6–7 marca 1814 roku podczas wojen napoleońskich.
Napoleon osłonił się od armii feldmarszałka Schwarzenberga (zwanej Armią Czeską) korpusami Macdonalda, Oudinota i Gérarda. Sam natomiast z armią liczącą 50 000 żołnierzy ruszył przeciwko armii feldmarszałka Blüchera (zwanej Armią Śląską). Tymczasem Blücher 3 marca opanował Soissons, a następnie połączył swe siły z korpusami Bülowa i Witzingerodego. W tym momencie Blücher osiągnął dwukrotną przewagę nad siłami, które prowadził Napoleon.
Blücher zamierzał stoczyć bitwę koło Soissons, jednak Napoleon rozbił czołowe oddziały z korpusu Witzingerodego i 5 marca przeprawił się przez rzekę Aisne. Następnie, chcąc odciąć Blüchera od Reims, Napoleon ruszył na jego lewe skrzydło. W tej sytuacji Blücher obrócił front swej armii w prawo i z rana 6 marca ruszył na Craonne. Podczas przeprowadzanego manewru marsz korpusów Witzingerodego i Kleista, mających oskrzydlić Napoleona, zahamowany został przez trudne warunki terenowe. Także korpus Bülowa został w Laon. Pod Craonne Blücher niespodziewanie wpadł na całą armię Napoleona. Doszło do boju spotkaniowego, w którym Blücher mógł użyć jedynie rosyjskich korpusów Osten-Sackera i Woroncowa, które stanowiły zaledwie 1/3 całości jego sił.