Oba te działa zostały zakupione przez Jugosławię i Rumunię.
O ile haubica już od początku okazała się bardzo udaną konstrukcją to szybko okazało się, że ograniczenia armaty polowej nie pozwalały na jej użycie w roli artylerii przeciwlotniczej.
W 1930 także Wojsko Czechosłowacji zdecydowało zakupić obie te konstrukcje, dokonano tylko nieznacznych ich modyfikacji, zarówno armata jak i haubica otrzymały nowe koła pneumatyczne, a armata została przekalibrowana na standardowy kaliber używany w armii czechosłowackiej – 76,5 mm, oraz zrezygnowano z opcji prowadzenia ognia przeciwlotniczego. W służbie czechosłowackiej armata była znana jako 76,5 mm kanon vz 30, a haubica jako 100 mm houfnice vz 30.
Po zajęciu Czechosłowacji przez nazistowskie Niemcy oba działa były używane przez wojska niemieckie, w początkowym okresie II wojny światowej używane były na froncie, w późniejszym okresie większość z nich stanowiła uzbrojenie Wału Atlantyckiego. W służbie niemieckiej armata znana była jako 7.65 cm FK (feldkanone – armata polowa), a haubica jako 10 cm leFH (leichteFeldHaubitze – lekka haubica polowa).
Bibliografia Chris Chant: Artillery, .
Kategoria:Czechosłowackie działa holowane Kategoria:Czechosłowacka broń artyleryjska II wojny światowej Kategoria:Niemiecka broń artyleryjska II wojny światowej Kategoria:Holowane armaty polowe Kategoria:Działa Škody