6 maja 1933 r. instytut Hirschfelda został splądrowany przez bojówki Sturmabteilung (SA) i studentów Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego. Na ciężarówki załadowano książki, broszury, obrazy oraz popiersie Hirschfelda. Wywieziono je, by cztery dni później, 10 maja, spalić wraz z zasobami wielu innych berlińskich bibliotek na Placu Hegla przed Operą Państwową. Oznaczało to faktyczny koniec możliwości zniesienia paragrafu 175 i rozpoczęcie okresu prześladowań.
Po puczu Röhma (tzw. „noc długich noży”) w 1934 roku przepis ten jeszcze zaostrzono. Dodano podpunkt 175a, który pozwalał na aresztowanie mężczyzn nie tylko przyłapanych in flagranti (jak miało to miejsce wcześniej), ale jedynie podejrzewanych o homoseksualizm (na przykład na podstawie wymienianych pocałunków czy trzymania się za ręce). W praktyce nie trzeba było żadnych dowodów, aby uznać, że ten konkretny mężczyzna jest homoseksualny, wystarczyła denuncjacja lub podejrzenie wynikające na przykład z braku pozostawania w związku małżeńskim.