Ze względu na obowiązujące dalej po wojnie represje względem osób homoseksualnych, pierwszą pełną relacją więźnia z różowym trójkątem, była ta Josefa Kohouta powstała w latach 1967–1968, a opublikowana pierwszy raz w Niemczech w roku 1972. Pozostałe relacje osób, które zdecydowały się na mówienie o tych wydarzeniach, należą między innymi do: Pierre’a Seela, Gada Becka, Rudolfa Brazdy, Tiemona Hofmana, Friedy Belinfante, Karla Goratha, Heinza Dörmera, Friedericha-Paula von Groszheima, Annette Eick, Albrechta Beckera oraz Heinza F. i Stefana K., o którym dzisiaj wiadomo, że naprawdę nazywał się Teofil Kosiński i był jedynym znanym dziś z imienia i nazwiska Polakiem skazanym z mocy paragrafu 175. Pozostały więc jedynie relacje kilkunastu z kilkunastu tysięcy skazanych osób oraz jedyny zachowany różowy trójkąt z numerem obozowym 1896, który należał do Josefa Kohouta i który obecnie znajduje się w zbiorach United States Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie. Jako że w 2011 roku umarł ostatni znany z imienia i nazwiska były więzień oznaczony różowym trójkątem – Rudolf Brazda – ilość tych świadectw dziś już raczej nie ulegnie zmianie.

.