Przyczyniły się do tego decyzje podjęte w okresie od 1857 do 1864 przez władze wszystkich diecezji polecające duchowieństwu rozpropagowanie tego nabożeństwa. Od lat 70. XIX w. nabożeństwo majowe także było odprawiane przy przydrożnych kapliczkach.
Piśmiennictwo poświęcone nabożeństwu majowemu XIX wiek to również okres rozwoju piśmiennictwa poświęconego nabożeństwu majowemu. Broszury o nabożeństwie w latach 30. XIX w. wydali misjonarze w Warszawie (1837) oraz jezuita ks. Wincenty Buczyński we Lwowie (1839). Łącznie do 1902 istniało już ponad 160 opracowań o nabożeństwie majowym, a do 1927 – 180.
W XIX wieku o. jezuita Karol Antoniewicz w Galicji poezją szerzył cześć Królowej maja (m.in. Wianeczek majowy, Chwalcie łąki umajone).
Nabożeństwo majowe w mariawityzmie Nabożeństwa majowe odprawiane są także w Kościołach mariawickich, gdzie oprócz litanii loretańskiej i antyfony Pod Twoją obronę odmawiana jest koronka do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Jeśli nabożeństwo odprawiane jest przez kapłana lub diakona w kościele lub kaplicy, towarzyszy mu wystawienie Przenajświętszego Sakramentu, udzielana jest wiernym Komunia święta, po której przewodniczący może wygłosić krótkie rozmyślanie o Matce Bożej lub przeczytać fragment Pisma Świętego czy też Dzieła Wielkiego Miłosierdzia.