Ludwik Karol Orleański (fr. Louis Charles Alphonse Leodégard d’Orléans, ur. 17 października 1779 w Paryżu, zm. 30 maja 1808 na Malcie) – hrabia de Beaujolais. Był najmłodszym synem Ludwika Filipa II, księcia Orleanu, i jego żony Ludwiki Marii.
Jego starszym bratem był Ludwik Filip, późniejszy król Francuzów jako Ludwik Filip I. Jego starszą siostrą była Adelajda Orleańska. Ludwik Karol miał nieślubne dziecko z Anną Moscati (1792–1853), nieślubną córką senatora Alexandre Moscati i Donny Marii Teresy Testaferrata. Była to córka: Teresa Gauci-Beaujolais, de iure baronowa di Frigenuini (1808–1874). W 1838 poślubiła Andrea dei Baroni Abela i para ta miała potomstwo.
Ludwik Karol adoptował również dziecko, które w przyszłości zostało hrabiną of Charleville of Ireland - żoną drugiego earla Charleville.
W kwietniu 1793 Ludwik Karol razem ze swoim ojcem zostali aresztowani i uwięzieni w marsylskim Fort-Saint-Jean - podczas uwięzienia zachorował na gruźlicę. Jego ojciec został zgilotynowany w listopadzie 1793, a Ludwik Karol pozostał w więzieniu do sierpnia 1796. wtedy Dyrektoriat zadecydował o wygnaniu Ludwika Karola i jego brata Antoniego do Filadelfii. Francuski Chargé d’affaires w Filadelfii przyznał braciom roczną pensję w wysokości 15,000 franków.