Jan Bernard Mile (ur. 7 lipca 1789 w Warszawie, zm. 14 czerwca 1839 tamże) – polski lekarz i wynalazca, profesor, członek Komisji Najwyższej Egzaminacyjnej w Królestwie w 1829 rokuNowy Kalendarzyk Polityczny na Rok 1830, Warszawa 1829, s. 125..
Życiorys Jan był synem tkacza złotogłowia, Józefa, i piekarzówny Barbary z Tyców, należących do dwujęzycznej, katolickiej mniejszości niemieckiej w stolicy. W wieku lat 7 stracił ojca, ale matka nie szczędziła środków na jego wykształcenie - posłała go do szkół prywatnych i w 1804 do Liceum Warszawskiego, nie jest jednak wiadomo, czy je ukończył. Postanowił zostać zegarmistrzem i poszedł na naukę do jednego z warsztatów warszawskich, ale jednocześnie uczęszczał na lekcje anatomii i fizjologii na nowo otwartej Szkole Lekarskiej. W 1810 zapisał się do Szkoły Lekarskiej na studia medycyny i chirurgii. Studia ukończył w 1814, uzyskując doktorat medycyny i chirurgii i magisterium akuszerii.
W latach 1814–1817 Jan Mile przewędrował, częściowo pieszo, większość krajów europejskich, zapoznając się np. w Anglii z najnowszymi metodami technicznymi, a w Niemczech z leczeniem wodami mineralnymi.