Dysplazja stawu biodrowego (, ) – wada wrodzona stawu biodrowego, spowodowana kilkoma czynnikami patologicznymi (ze strony matki i płodu) o charakterze mechanicznym oraz patofizjologicznym i, polegająca na niedorozwoju panewki stawowej; jedna z najczęstszych wad wrodzonych spotykanych w populacji europejskiej, w Polsce dysplazja zdarza się u 2-4%, częściej u noworodków płci żeńskiej (stosunek płci żeńskiej do męskiej odpowiednio: 3-5:1).
Czynniki wywołujące dysplazję Czynniki genetyczne – prawdopodobieństwo powstania wady u potomstwa według Waynne'a-Daviesa: 6% – 2 rodziców zdrowych i 1 dziecko z wadą 12% – 1 rodzic z wadą 36% – 1 rodzic z wadą i 1 dziecko z wadą Ultrafizjologiczne ułożenie kończyn płodu kończyny były ułożone w pozycji z nadmiernym zgięciem i odwiedzeniem uda, albo z nadmiernym wyprostowaniem w stawie kolanowym zmiana ustawienia i nacisku na staw powoduje, że dochodzi do: szybkiego narastania przodoskręcenia i koślawości szyjki kości udowej zaniku stropu panewki rozciągnięcia torebki stawowej ten mechanizm często występuje w dwóch przypadkach: małowodzie u pierworódek – silna ściana macicy utrudnia ruchy kończyn płodu (ok.