Literatury indyjskie – zespół powiązanych literatur istniejących na terenie Indii komponowanych w językach Indii – indoaryjskich, drawidyjskich, mundajskich oraz w językach napływowych perskim i języku angielskim. Literatury pisane w językach wymarłych określa się wspólnie jako literaturę staroindyjską – należą do niej literatura wedyjska (tworzona w języku wedyjskim, wczesnej formie sanskrytu), literatura sanskrycka (komponowana w sanskrycie eposów i sanskrycie klasycznym) oraz literatura dźinijska i buddyjska Indii, pisane w sanskrycie, pali i innych różnych prakrytach. Poszczególne literatury nowoindyjskie wyróżnia się ze względu na kryteria językowe.
Można wyróżnić trzy podstawowe etapy rozwoju literatur tworzonych w językach indoaryjskich – trwający od powstania Rygwedy (ok. 1200 p.n.e.) do ok. 200 p.n.e., okres zwany klasycznym trwający od ok. 200 p.n.e. do ok. X w. i okres rozwoju literatur narodowych w językach nowoindyjskich trwający do dziś. W pierwszym okresie powstały teksty religijne, uznawane za objawione (śruti) – wedy (sanhity), brahmany, aranjaki i upaniszady. W okresie klasycznym rozwijała się obok literatury religijnej także literatura świecka. Najważniejszymi utworami literackimi tego okresu są purany oraz eposy Mahabharata i Ramajana.