Wojska niemieckie używały także haubic tego typu przejętych z armii innych podbitych państw: Austrii – 10-cm leFH 14 (ö); Czechosłowacji – 10-cm leFH 14/19(t); Grecji – 10-cm leFH 318(g); Polski – 10-cm leFH 14/19(p); oraz Jugosławii – 10-cm leFH 316(j). Część haubic została sprzedana przez Niemcy do Włoch i używana jako obice da 100/22 (Włochy używały już wcześniejszy model 100/17 Mod.14).
Dane taktyczno-techniczne 100 mm houfnice vz 14/19 Kaliber: 100 mm Długość lufy: 2400 mm Masa na stanowisku bojowym: 1505 kg Kąt podniesienia lufy: -7,5° do +48° Prędkość wylotowa pocisku: 415 m/s Zasięg maksymalny: 9970 m Masa pocisku: 14 kg
Użycie w Wojsku Polskim
Haubica – wraz z nieco starszym modelem wz. 14 – była używana w WP już od 1918. Dużą liczbę haubic Škoda 100 mm houfnice vz 14/19 zakupiono w czasie wojny z Rosją Radziecką, a po wojnie nabyto licencję na ich produkcję. Produkcje uruchomiono w 1928 w zakładach w Starachowicach, a w 1939 także Stalowej Woli (składane z części wyprodukowanych w Starachowicach). W Polsce budowano modele tej haubicy określone jako: wz. 1914/1919P i wz. 1914/1919A. left|thumb|Przekazanie wojsku haubic wz. 1914/19 kal. 100 mm, wykonanych bezpłatnie jako dar Zakładów Południowych w Stalowej Woli We wrześniu 1939 Wojsko Polskie dysponowało ok. 900 haubicami tego typu.