Został zatrudniony w administracji państwowej jako urzędnik w ministerstwie finansów. Kierował gabinetem dyrektora ds. finansów w administracji Maroka, był też m.in. attaché finansowym w Waszyngtonie i Rabacie, a także współpracownikiem Pierre’a Pflimlina. W 1959 objął funkcję dyrektora biura Valéry’ego Giscarda d’Estaing, będącego wówczas sekretarzem stanu ds. finansów. Gdy ten w 1962 stanął na czele resortu finansów, Michel Poniatowski został jego specjalnym doradcą. Następnie od 1963 do 1967 był dyrektorem ds. ubezpieczeń w ministerstwie.
Podjął działalność polityczną w ramach ruchu Niezależnych Republikanów, przekształconego w ugrupowanie Fédération nationale des républicains indépendants. W latach 1975–1977 stał na czele tej federacji. W 1967, 1968 i 1973 uzyskiwał mandat posła do Zgromadzenia Narodowego. W 1971 został wybrany na mera L’Isle-Adam, którym pozostawał do 1999.