1797-1807 – wielkie dziesięciolecie To właśnie w tym okresie (nazwanym przez brytyjskich historyków wielkim dziesięcioleciem) powstawały najwybitniejsze utwory Williama Wordswortha. W latach 1802–04 poeta stworzył magiczną Odę o przeczuciach nieśmiertelności ze wspomnień wczesnego dzieciństwa. W utworze tym raz jeszcze powrócił do swojego dzieciństwa, ale poetyckie rozważania konkludował spostrzeżeniem, że wszystkie rzeczy widziane i odczuwane w tamtym okresie znikały wraz z nim, ponieważ dorosły człowiek nie jest w stanie odnaleźć w sobie dziecięcej wrażliwości, która niegdyś pozwalała mu z naiwnością i miłością patrzeć na świat. Mottem do Ody... poeta uczynił znany fragment innego swojego wiersza – Tęczy:
(...) Dziecko jest ojcem człowieka;
A być złączone moje dni powinny
wzajemnie węzłem tkliwości rodzinnej.
(tłum. S.Kryński)