Szybkostrzelność praktyczna wynosi jeden strzał na 62-77 s.
Z moździerza mogą być wystrzeliwane granaty burzące, kasetowe (z minami PFM-1), przeciwbetonowe, chemiczne (wycofane z uzbrojenia) i jądrowe. Podstawowym jest granat odłamkowo-burzący F-864 o masie 130,7 kg, w tym 31,9 kg materiału wybuchowego, i donośności od 800 do 9650 m, regulowanej przez liczbę ładunków miotających. W stosunku do moździerza holowanego, wprowadzono także granat burzący z dodatkowym napędem rakietowym 3F2 o masie 228 kg i donośności 19 960 m. Wadą granatu z dodatkowym napędem jest zwiększony rozrzut. W jednym magazynie bębnowym mieści się 20 granatów F-864 lub 10 dłuższych 3F2. W 1983 roku wprowadzono pociski naprowadzane laserowo Smielczak w ramach kompleksu broni kierowanej 1K113, obejmujące pocisk odłamkowo-burzący 3F5 i podświetlacz laserowy 1D15 lub 1D20, ustawiany w odległości do 5 km od celu. Opracowano nadto pociski jądrowe 3B4 lub 3B11 z napędem rakietowym o zasięgu 18 km, pociski zapalające Sajda i pociski kasetowe Nerpa.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Moździerze samobieżne Kategoria:Radzieckie samobieżne działa polowe Kategoria:Radzieckie moździerze