thumb|360px|Poznańskie gniazdo Sokołów na paradzie w Poznaniu w 1932 roku. Poznań po I wojnie światowej przeżył szeroko pojęty rozwój demograficzny, przemysłowy i kulturalny. Miasto powiększyło się w tym okresie prawie dwukrotnie – ze 150 tysięcy w 1918 roku do 275 tysięcy w 1939 roku. Struktura społeczeństwa uległa gruntownej zmianie. Tuż przed I wojną światową w mieście było ponad 35% Niemców wskutek masowego napływu ludności niemieckiej podczas zaborów Polski (celowa polityka germanizacyjna i kolonizacyjna ziem polskich). W 1939 roku natomiast już zaledwie 6 tysięcy (2%).
W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku ogromne zasługi miały poznańskie banki, które to udzielały kredytów rządowi polskiemu, pomagając tym samym w pomyślnym zakończeniu wojny. Niemałe zasługi miał tutaj 15 Pułk Ułanów Poznańskich, który to posiadając doświadczenie z powstania wielkopolskiego i z I wojny światowej, skutecznie radził sobie z najeźdźcą.
26 kwietnia 1920 pod Zamkiem zgromadziło się ok. 3000 kolejarzy domagających się od władz wypłaty zaległego dodatku drożyźnianego. Policja otworzyła ogień do demonstrantów, w wyniku czego 9 z nich poniosło śmierć.