Członek Krajowej Rady Narodowej i Centralnego Komitetu Żydów w Polsce. Od 1944 roku przewodniczący Komitetu Organizacyjnego oraz Komitetu Centralnego Bundu w wyzwolonym przez sowietów Lublinie i faktyczny przewodniczący partii w kraju. Zaakceptował Manifest Lipcowy PKWN. Po wojnie poseł Sejmu Ustawodawczego (1947–1952) oraz Dyrektor Biura Prawnego Urzędu Rady Ministrów, funkcję tę pełnił aż do śmierci. Znany był z propagowania działań mających na celu ukaranie sprawców zbrodni wojennych na narodzie żydowskim, między innymi pogromu krakowskiego.
W latach 1946–1956 był członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej, a w latach 1946–1951 także członkiem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej. Od 1956 do 30 czerwca 1964 roku był członkiem Wydziału Wykonawczego Naczelnej Rady Adwokackiej, po śmierci Michała Kulczyckiego pełnił przez rok funkcję skarbnika NRA.
Żonaty z Marią Kragen–Szuldenfrei, po wojnie m.in. lekarką lecznicy Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej"Życie Radomskie" (mutacja "Życia Warszawy"), nr 232 z 26 września 1968, s. 7. Zmarł nagle, pochowany w alei głównej cmentarza żydowskiego przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 12, rząd 5)Grób Michała Szuldenfreia w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie.