Jednym ze znanych przywódców duchoborców był Piotr Wierygin (1859–1924), który zginął w tajemniczej eksplozji w pociągu w zachodniej Kanadzie. Wyłoniła się grupa jego zwolenników, zwanych „Swobodniki” („Wolnościowcy”). Rozpoczęli oni głośne protesty, np. chodząc nago, bez ubrania na znak protestu przeciwko materializmowi, przymusowej edukacji dzieci w szkołach państwowych i wykupywaniu ziemi przez państwo. Doprowadziło to do powtarzających się aresztowań duchoborców, które trwały do lat 1960. i później. Pozostali duchoborcy potępiali takie działania współwyznawców, jako sprzeczne z zasadą pacyfizmu i unikania przemocy.
Pozostałe odłamy duchoborców to „Niezależni” (odrzucający dziedzicznych przywódców i rolniczy tryb życia) oraz „Wspólnotowcy” (wierni Wieryginowi, mieszkający w rolniczych wspólnotach w Kolumbii Brytyjskiej).
Obecnie Liczbę duchoborców ocenia się na 30 000 w Kanadzie i około 30 000 w Rosji. Największą organizacją jest Związek Duchowych Wspólnot Chrystusa, założony przez syna Wierygina (również Piotra) w 1938 w Kanadzie.