Wincenty Jerzy Babecki, ps. Badecki (ur. 18 kwietnia 1890 w Kluszewie-Szajec, zm. 21 lutego 1980 w Warszawie) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 18 kwietnia 1890 we wsi Kluszewo-Szajec, w powiecie mławskim ówczesnej guberni płockiej, w rodzinie Antoniego i Józefy z Krośnickich.
W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie przydzielono go II baonu 6 pułku piechoty, w którym pełnił funkcję lekarza. Za wykazane męstwo i poświęcenie podczas walki, m.in. 5 lipca 1916 w czasie bitwy pod Polską Górą, 17 maja 1922 odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.
W 1917 uzyskał dyplom lekarza medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1920–1924 pełnił służbę w 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu na stanowisku starszego lekarza pułku pozostając oficerem nadetatowym kompanii zapasowej sanitarnej nr I, a później 2 batalionu sanitarnego w Lublinie. 24 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Lekarskim, w „grupie byłych Legionów Polskich”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 155. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (lekarzy). W 1924 znajdował się w stanie nieczynnym.