Na początku lat 30. jego bliskim przyjacielem stał się Alcide De Gasperi, z którym od tego czasu współpracował. W 1943 był współtwórcą pierwszego dokumentu programowego Chrześcijańskiej Demokracji. Po wyzwoleniu Rzymu w 1944 został członkiem komitetu wykonawczego i zastępcą sekretarza partii. W 1945 został powołany w skład prowizorycznego zgromadzenia (Consulta Nazionale), a w 1946 został członkiem konstytuanty (Assemblea Costituente della Repubblica Italiana). W latach 1948–1968 był posłem do Izby Deputowanych I, II, III i IV kadencji. Następnie do 1983 zasiadał w Senacie V, VI, VII i VIII kadencji.

W czerwcu 1945 objął urząd ministra poczty i telekomunikacji w rządzie Ferruccia Parriego. Funkcję tę pełnił następnie od grudnia 1945 do lutego 1947 w dwóch gabinetach, którymi kierował Alcide De Gasperi. Później do lipca 1953 był ministrem spraw wewnętrznych w pięciu kolejnych rządach tego premiera. Z przyczyn zdrowotnych nie wykonywał obowiązków w okresie od lipca do września 1952, zastępował go wówczas czasowo Giuseppe Spataro. W trakcie urzędowania zajmował się m.in. reorganizacją sił policyjnych.