Szpaler najczęściej tworzą drzewa jednego gatunku posadzone w równych odstępach, zależnych od właściwości wzrostowych gatunku. Dodatkowo w przypadku zieleni miejskiej efekt „zielonej ściany” uzyskuje się przez przeprowadzanie regularnych cięć pielęgnacyjnych. W nasadzeniach szpalerowych stosuje się najczęściej drzewa liściaste takie jak: lipa drobnolistna, lipa szerokolistna, grab pospolity, kasztanowiec zwyczajny, klon jesionolistny, buk zwyczajny oraz różne gatunki topól. Rzadko natomiast spotykane są szpalery z drzew iglastych, gdyż są one mniej odporne na zatrucie środowiska. Głównie w XIX w. stosowano jodłę. Do rzadkości należą też piękne i efektowne szpalery dwupiętrowe, wymagające więcej pracy ogrodnika i zwiększonych nakładów finansowych na ich pielęgnację.
Etymologia Polskie słowo „szpaler” brzmi podobnie do niemieckiego słowa „Spalier”, które słownik Duden wywodzi od włoskiego „spalliera”, a pośrednio od „spalla". W języku angielskim istnieje podobnie brzmiące słowo „espalier”, które – według Słownika oksfordzkiego – weszło do języka angielskiego w XVII wieku, a wywodzi się również z włoskiego „spalliera”, od „spalla”.