Brak jest komentarza w cytowanych źródłach, czy te zmiany wynikają z rozszerzającego się użycia słowa „szpaler” w przenośni i na ile to „przenośne” użycie jest zgodne ze oryginalnym znaczeniem włoskiego słowa, od którego „szpaler” pochodzi.
Szpalery w parkach W XVIII i XIX-wiecznych założeniach parkowych szpaler dawał cień w czasie spaceru, służył do przesłaniania nieciekawych widoków i otwierania nowych, atrakcyjnych po jego minięciu. Szpaler posadzony wzdłuż okręgu tworzył miejsce spokoju i zadumy, zwykle wzbogacone jakimś elementem małej architektury (ławka, altana). Przez cofnięcie kilku drzew (w stosunku do ścieżki) uzyskiwano miejsce do ustawienia ławek.
thumb|250px|Bukowe zadrzewienie śródpolne
Szpalery śródpolne i przydrożne W XIX w. w Poznańskiem pojawił się pomysł nasadzeń śródpolnych, wkrótce przyjęty w całej Polsce, później zaniechany, lecz dzisiaj ponownie wracający do łask, ze względu na obecnie dostrzegane liczne oddziaływania pozytywne, takie jak np. poprawa mikroklimatu, zwiększenie bioróżnorodności oraz zmniejszenie liczebności szkodników. Podstawą śródpolnych nasadzeń są szpalery. Poprawiają stosunki wilgotnościowe, zatrzymują śnieg, wiatr, urozmaicają krajobraz, stanowią bazę pokarmową i lęgową ptaków, nietoperzy i innych pożytecznych organizmów (bzygów, os).