i wpisane są często do rejestru zabytków prowadzonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wiele parków podworskich i popałacowych wciąż ulega dewastacji i popada w zapomnienie. Jeszcze gorsze efekty przynosi pseudofachowa opieka – sprowadza się ona do wycięcia wszystkich samosiejek (często znacznie starszych niż kupowane do uzupełnień szpaleru), wycięciu drzew uschniętych (z parku wynoszą się wiewiórki, kuny, nietoperze itp.), wycięciu drzew zdrowych w dokumentacji wykazanych jako uschnięte (zwłaszcza dębów z przeznaczeniem na klepkę) no i rozpoczęciu regularnego wykaszania powierzchni metodą miastową, tak jakby to był trawnik. W efekcie, cała skomplikowana biocenoza, jaka się wytworzyła przez lata, ginie. Większe wiatry naciskając na zupełnie teraz odsłonięte korony (dźwignia) wywracają kolejne drzewa w efekcie z gęstego parku angielskiego bardzo szybko pozostają nędzne resztki. Dlatego w zaniedbanych obiektach parkowych bardzo ważne jest rozsądne i perspektywiczne planowanie zadań rewaloryzacyjnych z uwzględnieniem kosztów i efektów jakie można uzyskać.