Zakładając, że Bogumił żył w XI wieku, przeprowadza Wojciechowski rozbiór zawartych w dokumencie Odonica faktów historycznych, a to: że Bogumił był arcybiskupem, że na dwanaście lat przed śmiercią ustąpił z urzędu skutkiem prześladowań, że po ustąpieniu był pustelnikiem w eremie kamedulskim. Odnośnie do punktu pierwszego polemizujący z Wojciechowskim autorzy wyjaśniają: arcybiskupstwo zostało potwierdzone przez datę zgonu (1092); odnośnie do punktu drugiego: da się wykazać, że w latach 1080-1090, a więc w ostatniej dekadzie życia XI-wiecznego Bogumiła, na katedrze gnieźnieńskiej zasiadał inny arcypasterz imieniem Henryk, podczas gdy w wieku XII nie ma śladu równoległego życia rezygnata i funkcjonariuszaWszystko wskazuje na to, że T. Wojciechowski nie dysponował pełnymi źródłami.Korytkowski, s. 260.; i wreszcie odnośnie do punktu trzeciego: o rzekomych „kamedułach”, a w rzeczywistości eremitach wiadomo, że istnieli w Polsce w XI wieku (posiadali nawet swój klasztor w Kazimierzu odległym o 10 kilometrów od Dobrowa), natomiast w wieku XII nie było ich już na terenie Polski. Z czego wynika, że Bogumił nie mógł być eremitą w latach dziewięćdziesiątych XII wieku.