W ciągu całej kariery zmagał się z licznymi kontuzjami, a podczas Australian Open 2002 zakończył zawodową karierę. Występuje od tego czasu w turniejach weteranów. Australijczyk, praworęczny, wysoki, obdarzony silnym serwisem i mocnym uderzeniem forhendowym (bekhend grał oburącz), cieszył się opinią jednego z lepszych specjalistów gry na wolnej nawierzchni ziemnej w swoim kraju. Zapewniało mu to miejsce w reprezentacji narodowej Pucharu Davisa, w której Fromberg debiutował w 1990, w finale rozgrywek przeciwko Stanom Zjednoczonym. Debiutant przegrał swój mecz z Agassim, pokonał Changa, a trofeum zdobyli Amerykanie. W 1991 Fromberg w meczu ćwierćfinałowym pokonał Francuzów Fabrice’a Santoro i Guya Forgeta, ale nie wystarczyło to do wygranej (swoje mecze singlowe przegrał Wally Masur, przegrał też debel Mark Kratzmann–Todd Woodbridge), a Francuzi sięgnęli potem po trofeum. W 1993 ponownie Fromberg wystąpił w finale Pucharu Davisa, tym razem przeciwko Niemcom, ale ponownie ekipa australijska została pokonana. Fromberg wygrał z Goellnerem, broniąc kilku piłek meczowych, ale przegrał ze Stichem decydujące, czwarte spotkanie finału. Od tego czasu występował w ekipie narodowej sporadycznie, ostatni start notując z reprezentacją w 2001, niedokończonym pojedynkiem z Brazylijczykiem Alexandre Simonim.