Pod koniec 1909 został mianowany przez cesarza na członka Izby Panów.
Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Dorobek naukowy Jego prace historyczne charakteryzowało podejście krytyczne i analityczne. Szeroko stosował toponomastykę dla rekonstrukcji osadnictwa w Małopolsce we wczesnym średniowieczu. Opisywał zabytki sztuki sakralnej, dążył do uporządkowania legend wczesnopiastowskich; za krytyczne podejście do żywota św. Stanisława, a zwłaszcza konfliktu biskupa z królem został ostro skrytykowany przez koła zbliżone do Kościoła.
thumb|240px|Plakieta z 1909 na cześć profesora Autor m.in. następujących prac: Chrobacja, rozbiór starożytności słowiańskich (Kraków 1873), O Rocznikach polskich X-XV wieku (1880), O Kazimierzu Mnichu (1881), O życiu i pismach Wincentego z Kielc (1881), Co to jest historia i po co się jej uczymy (1883), Podział i zakres dziejów polskich (1884), O powtórnej elekcji Stanisława Leszczyńskiego w r. 1733 (Charakterystyka rządów Augusta II) (1887), Co Al Bekri opowiadał o Słowianach i ich sąsiadach (1887), Bonifatius der Apostel der Deutschen und die Slaven-apostel Konstantinus (Cyrillus) und Methodius (1888), O Piaście i piaście (1895), Kościół katedralny w Krakowie (1899), Eremici reguły św.