Dla porównania wielkość pola w plazmie jest uzależniona od właściwości mechanicznych i turbulencji, mimo tych trudności osiągane pole jest kilkukrotnie większe niż w przypadku akceleratorów wysokoczęstotliwościowych. Jest nadzieja, że możliwe będzie stworzenie kompaktowych akceleratorów na bazie akceleratorów plazmowych lub będzie możliwość zbudowania akceleratorów o znacznie większej energii cząstek niż obecnie, jeśli tylko da się zbudować znacznie dłuższe akceleratory dające pole przyspieszające wynoszące 10 GV/m.
Akceleratory plazmowe dzieli się na kilka typów w zależności od sposobu generowania fali elektronowej w plazmie: PWFA (plasma wakefield acceleration) – fala elektronowa w plazmie tworzona jest za pomocą grupy elektronów, LWFA (laser wakefield acceleration) – impuls laserowy zapoczątkowuje falę elektronową w plazmie, LBWA (laser beat-wave acceleration), SMLWFA (self-modulated laser wakefield acceleration).
Teoria akceleratora plazmowego została zaproponowana przez Toshikiego Tajimę i Johna Dawsona w artykule opublikowanym w 1979 roku.