kobiety, które myją się w nim, zachodzą w ciążę”. Douglass zdaje się sugerować, iż Pielgrzym w sposób świadomy skoncentrował się na wizytowaniu miejsc związanych z kobiecymi bohaterami Biblii. Możemy jednak słusznie zakładać, iż nie było to rezultatem z góry założonego planu, ale wynikiem podążania tzw. cursus publicus. Główny trakt podróżniczy znaczyły karczmy, które umożliwiały nocleg i posiłek. Bardzo często dodatkowym bonusem było powiązanie takiego miejsca z biblijnym opowiadaniem czy osobą. W cytowanym powyżej przypadku Sarepty (miejscem związanym z działalnością proroka Eliasza i Elizeusza) fakt, iż leżała ona przy głównym szlaku komunikacyjnym nie może pozostać niezauważony (to samo odnosi się do innych miejsc: Góry Syna, Sychem, Sychar czy Jerycha). W istocie Sarepta była pierwszym miastem, które można zaliczyć do biblijnej Ziemi Świętej. Siłą rzeczy poszukiwano wszelkich powiązań z wydarzeniami biblijnymi, aby nimi zainteresować podróżnych, wśród których chrześcijanie stanowili w tym czasie coraz większą grupę. Krytykę stanowiska J. Tylor and L. Douglass prezentuje w swym artykule S. Weingarten (por. bibliografia).