Następnie walczył z UPA jako zastępca dowódcy, a następnie dowódca 34 pułku piechoty. Od 3 marca do 30 listopada 1947 na kursie dowódców pułku w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, który ukończył z wyróżnieniem i nagrodą otrzymaną od ministra obrony narodowej marsz. Michała Żymierskiego. 22 lipca 1948 mianowany pułkownikiem, a w grudniu 1948 dowódcą 15 Dywizji Piechoty w Olsztynie. W 1951 w drodze wyróżnienia objął dowództwo 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty w Legionowie. W 1954 z pierwszą lokatą ukończył Wyższy Kurs Akademicki Broni Pancernej w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. W latach 1952–1953 był dowódcą 20 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinku, a w latach 1954–1957 dowódcą 2 Korpusu Zmechanizowanego we Wrocławiu. Jednostki tego korpusu tłumiły robotnicze protesty w Poznaniu w czerwcu 1956 r. Sam generał był w tym czasie w sanatorium w Ciechocinku, ale w Polskę poszło, że to on „odrąbywał rękę”, bo to jego oddział pacyfikował miastoKrzysztof Błażejewski „Z ziemi obcej na... Pomorze”, Express Bydgoski 4 marca 2011.. Następnie był zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych. W latach 1957–1959 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K.