W 1996 wydał swoją pierwszą płytę, Ima, nad którą współpracował m.in. z Tori Amos – jej głos można usłyszeć w utworze Blue Skies. Rok później wydał kolejny album, ECSM. Kolejną płytą, wydaną w 1999, była Movement in Still Life. Utwory z tej płyty, były eksperymentami mieszania różnych gatunków. Można na niej usłyszeć elementy rapu, funky, popu.
W 2001, w jego domu miało miejsce włamanie: skradziono sprzęt wart łącznie 75 000 $, oraz 11 kawałków przeznaczonych na kolejną płytę. Były to między innymi piosenki nagrane z Sarah McLachlan i Peterem Gabriel'em – nigdy ponownie nie nagrano tych utworów. Kolejnym albumem był Emotional Technology z 2003. Znajdowało się na nim wiele utworów z wokalem, a wiele osób uznało go za „najbardziej popowy”. Dwa lata po nim wyszła piąta płyta artysty, This Binary Universe. Album ten także jest mieszanką stylów: jazzu, breakbeatu, oraz muzyki poważnej – w trzech utworach można usłyszeć 110-instrumentową orkiestrę. W żadnym z utworów nie można za to usłyszeć wokalu. 2 lutego 2010 ukazał się dwupłytowy album zatytułowany These Hopeful Machines. Słuchając utworów w nim zawartych, można zarówno zauważyć nawiązanie do poprzedniego albumu, lecz także wyraźną ewolucję. W odróżnieniu od poprzedniego albumu, ten zawiera wiele partii wokalu.