rządzie Amintore Fanfaniego (1980–1983), minister budżetu i planowania gospodarczego w rządzie Giovanniego Gorii (1987–1988), minister finansów w 1. rządzie Giuliana Amato (1992–1993).
Od 6 sierpnia 1970 do 17 lutego 1972 sprawował urząd premiera. Zaplecze rządu stanowiły partie chadeków, socjalistów, socjaldemokratów i republikanów. Od 6 marca 1971 do końca urzędowania pełnił jednocześnie obowiązki ministra sprawiedliwości.
W 1976 został powołany w skład Parlamentu Europejskiego. Rok później objął stanowisko jego przewodniczącego, które zajmował przez dwa lata. W pierwszych powszechnych wyborach europejskich uzyskał mandat eurodeputowanego, z którego zrezygnował po niespełna roku (przewodniczył w tym czasie Komisji ds. Kwestii Politycznych). Po raz kolejny został wybrany do PE III kadencji w 1989, zasiadał w nim do 1992. Wchodził w skład grupy Europejskiej Partii Ludowej. Po rozwiązaniu chadecji w pierwszej połowie lat 90. działał m.in. we Włoskiej Partii Ludowej.
14 stycznia 2003 prezydent Carlo Azeglio Ciampi mianował Emilia Colombo dożywotnim senatorem.
Odznaczenia i wyróżnienia Odznaczony m.in. francuską Legią Honorową II klasy i Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (1993).