elementy dalekiego pejzażu) wiszące – na sztankietach weduty (malowane zwijane tła), przecięcia lub przekroje – prospekty z wycięciami i widokiem na plany dalsze, paldamenty – "fartuchy" wieszane u góry sceny, a wycinane dołem (chmury, listowie, kotary), których dodatkowym zadaniem jest m.in. maskowanie urządzeń technicznych sceny – sznurowni, okablowania itp. trójwymiarowe – np. kolumny, drzewa, skały, rzeźby itp.
Scenografia ze względu na swoją funkcję może budować relację scena – widownia oraz zwielokrotniać punkty widzenia np. przez inne umieszczenie sceny, widowni lub przez zmienne, ruchome punkty obserwacji widza, przechodzącego do różnych przestrzeni; jest dostosowana do koncepcji inscenizacji i ściśle współuczestniczy w tworzeniu spektaklu. W ogólniejszym sensie scenografia realizuje koncepcję przedstawienia środkami pozawerbalnymi, określa wzajemną relację znaków teatralnych zwłaszcza między obrazem a tekstem. Brak scenografii może być jej przewrotnym rodzajem.
Zobacz też scenograf
Bibliografia
Słownik terminologiczny Sztuk Pięknych, PWN, Warszawa, 1969 s. 84 Zenobiusz Strzelecki, Kierunki scenografii współczesnej, PWN, Warszawa 1970
Kategoria:Teatr Kategoria:Teoria filmu