thumb|Awit Szubert, Lodowy z Krzyżnego Awit Szubert (ur. 3 lipca 1837 w Oświęcimiu, zm. 27 maja 1919 w Szczawnicy) – polski fotograf, jeden z pierwszych fotografów Tatr, malarz.
Wykonywał przede wszystkim portrety, w tym ludzi ze świata kultury i polityki. Był też autorem fotografii wykorzystywanych do celów naukowych (chirurgia, archeologia). Fotografią górską zajmował się od 1865 roku, gdy utrwalał widoki Pienin; zdjęcia Tatr wykonywał od początku lat 70. XIX wieku. W 1892 roku był pierwszym fotografem, który utrwalił wnętrza kopalni soli w Wieliczce.
Biogram Awit Szubert urodził się 3 lipca 1837 roku w Oświęcimiu. Był synem kancelisty Antoniego i Barbary z domu Kosińskiej, bratem Leona (1829-1859) – rzeźbiarza.
Uczył się w Gimnazjum św. Barbary w Krakowie, a następnie w krakowskiej Szkole Rysunku i Malarstwa przy Instytucie Technicznym, gdzie był uczniem Władysława Łuszczkiewicza i Wojciecha Stattlera. W 1856 roku wraz z bratem wyjechał do Rzymu, kontynuując naukę malarstwa, zwłaszcza krajobrazowego, u Karla Heinricha Drebera. Po 3 latach studiów we wrześniu 1859 r. z chorym bratem powrócił do Oświęcimia, a po jego śmierci na krótko wrócił do Rzymu. W 1860 r.