, podczas gdy wcześniejsze opracowanie Katarzyny Kudłacz jako rok rozpoczęcia działalności Szuberta wskazuje dopiero 1882 rok (Katarzyna Kudłacz, Awit Szubert, krakowski fotograf drugiej połowy XIX wieku, „Dagerotyp” 2009, nr 18, s. 6, 11).. Pisał o niej Władysław Ściborowski, autor przewodnika po Szczawnicy, w 1877 roku: Przyjęty dziś powszechnie zwyczaj wymiany między znajomemi wizerunków za pomocą fotografii zdejmowanych, skłonił p. A. Szuberta jednego z najcelniejszych fotografów krakowskich (mającego swą pracownię przy ulicy Krupniczej l. 17) że od lat dziesięciu blisko, corocznie na kilka tygodni przybywa do Szczawnicy i w pracowni urządzonej poza domem kawalerskim, codziennie od godz. 8 z rana do 3 po południu zdejmuje tak pojedyncze portrety, jako też i grupy złożone z kilku lub kilkunastu osóbWładysław Ściborowski, Przewodnik do zdrojów lekarskich w Szczawnicy, Kraków 1877, s. 68–69 (dostępne także on-line).. Gdy w 1880 roku Akademia Umiejętności podjęła decyzję o budowie Dworca gościnnego (Cursalonu), Szubert postanowił umieścić tam swój zakład, na co otrzymał zgodę. Dworzec wraz ze złożonym z pięciu pomieszczeń atelier Szuberta został oddany do użytku w latach 1883–1884. Obok niego w 1882 roku Szubert wybudował swój dom. W 1907 r. w Szczawnicy Szubert wzniósł swój drugi dom, tzw.