W 517 papież św. Hormizdas sformułował wyznanie, które zostało podpisane przez prawie wszystkich biskupów wschodnich, cesarza Justyniana, patriarchów Konstantynopola i uczestników soboru konstantynopolitańskiego IV; o treści:
Św. Grzegorz I Wielki (590–604) był zdania, że biskup rzymski jest głównym oparciem dla czystej wiary (caput fidei)Marcin Karas, Integryzm Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, Księgarnia Akademicka, Kraków 2008, s. 65..
W 680/681 ojcowie soboru konstantynopolitańskiego III przyjęli list papieża Agatona jako „napisany z Boskich najwyższych wyżyn apostołów”Sacrorum Conciliorum nova et amplissima collectio, wyd. G.D. Mansi, m.in. tomy 1-53, 1759-1927, 684.. W końcowej aklamacji napisali:
Teodor Studyta (około 800) napisał, że według Mt 18, 18 kościelny autorytet stanowią „apostołowie i ich następcy”:
Aktem prezentującym rozumienie władzy papieskiej w średniowieczu i czasach późniejszych jest dokument Dictatus Papae, wydany w 1075 przez Grzegorza VII, który zawiera m.in. następujące stwierdzenia:
W XII wieku Niketas Choniates w Dialogach Anzelma z Havelbergu sformułował greckie zarzuty pod adresem prymatu papieża w ten sposób: