W 385 powstały „pierwsze papieskie dekretalia”, czyli odpowiedzi papieża Syrycjusza na pytania hiszpańskiego biskupa Tarragony, Himeriusza (Himeriusz określił kościół rzymski jako głowę ciała KościołaPatrologiae cursus completus. Series Latina, wyd. J.P. Migne, tomy 1-221, Paryż 1844-1864, 1146 A.), które ten ostatni z papieskiego zlecenia musi oznajmić wszystkim biskupom hiszpańskimPatrologiae cursus completus. Series Latina, wyd. J.P. Migne, tomy 1-221, Paryż 1844-1864, 13, 1131-47.. Papież w nich napisał:
Afrykański biskup Optat z Mileve (zm. przed 400) podkreślał rolę stolicy rzymskiej, jako jednoczącej wszystkie kościoły.
Św. Ambroży z Mediolanu (339–397) uznawał prymat biskupa Rzymu, którego uważał za gwaranta katolickości.
Św. Jan Chryzostom (ok. 350–407) także potwierdzał prymat św. Piotra.
Papież św. Innocenty I (401–417), zatwierdzając uchwały synodów lokalnych w sprawie pelagianizmu, przypomina tradycyjną naukę o prerogatywach Stolicy Piotrowej:
Św. Hieronim (ok. 347 – ok. 420) mówił, że Stolica Piotra jest Opoką Kościoła.
Św. Bonifacy I (418–422) w liście do biskupa greckich Salonik wskazał na ostateczny charakter swych decyzji (de nostro non esse iudicio retractandum), od których nie ma już odwołania.