Z PZPR został wykluczony za udział w protestach przeciw likwidacji „Po Prostu” w 1957 Krakowie. W życiorysach podaje, że w 1955 założył konspiracyjny Polski Związek Wspólnoty Narodowej, jednak nie potwierdzają tego żadne inne relacje ani źródła. Do 1967 był związany ze środowiskiem „komandosów”, tj. nieortodoksyjnej lewicy (Jacek Kuroń, Karol Modzelewski). Był jednym ze współautorów „Listu otwartego do PZPR”, który ukazał się pod nazwiskami Kuronia i Modzelewskiego – brał czynny udział w przygotowaniu jego pierwszej wersjiMarzec 1968 w dokumentach MSW, t. 1: Niepokorni, red. naukowa Franciszek Dąbrowski, Piotr Gontarczyk, Paweł Tomasik, Warszawa 2008 (seria „Dokumenty”, t. 23). Tam jako Bernard, zob. indeks..

Jesienią 1967 zerwał ze środowiskiem „komandosów”, czego zewnętrznym przejawem było zeznawanie jako świadek oskarżenia w sterowanym przez SB procesie Antoniego Zambrowskiego w 1969. W źródłach pisanych, a także w relacjach ustnych, dostrzegalny był wpływ lektury prac Feliksa Konecznego. On sam przyznawał to w autoryzowanym wywiadzie, powołując się też na wpływ Jana StachniukaM. Łapiński, T. Szczepański Czciciele Polski pogańskiej – Karta nr 19 (1996) ., ale nie można go uznać za klasycznego zwolennika żadnego z tych historiozofów.