O umiejscowieniu ambony trudno wnioskować, ponieważ warunkowały to względy akustyczne. Dla podtrzymania stropu należało zastosować układ elementów w postaci płatwi, mieczy i zastrzałów.
Do części centralnej wchodziło się przez podwójną (dwudrzwiową) kruchtę przy fasadzie zachodniej. Analogiczna kruchta znajdowała się przy fasadzie północnej. Takie rozwiązanie wejść miało związek z rozdziałem ruchu wiernych. Kruchta przy fasadzie północnej mogła łączyć się z wejściem na górne empory, na co wskazywałby usytuowany w ścianie ryzalit, przy założeniu, że mieścił on służącą temu celowi klatkę schodową. Kruchty przy fasadzie północnej zostały w XVIII wieku rozbudowane wzdłużnie i zaopatrzone zostały w szereg dalszych drzwi wejściowych. Te dodatkowe drzwi prowadzić mogły do poszczególnych lóż. Fasada północna, zwrócona bezpośrednio w stronę miasta oraz zaakcentowana szeregiem wejść i ryzalitem, miała bez wątpienia największe znaczenie. Została ona z czasem, jak to wynika z ikonografii, przedłużona do wspólnej długości z pozostałymi nawami kościoła.
Zobacz też Zabytki w Głogowie Kościoły Pokoju
Bibliografia J. Chutkowski, Dzieje Głogowa, Legnica 1991. J. Chutkowski, Wędrówki po dawnym Głogowie. Głogów 1994. Kościoły Pokoju na Dolnym Śląsku, Towarzystwo Ziemi Głogowskiej, Głogów 2004.
Pokój Pokoju