Jan Václavíc zw. Volek, (ur. ok. 1290, zm. 27 września 1351 w Ołomuńcu) – czeski duchowny rzymskokatolicki, biskup ołomuniecki w 1334–1351.
Życiorys Jan Volek był nieślubnym synem króla Czech Wacława II i Agnieszki. O jego matce brak bliższych wiadomości. Po niespodziewanej śmierci ojca w 1306, zaczął podpisywać się patronimikiem Václavíc (). W 1310 przyjął święcenia diakonatu. Królewskie pochodzenie Jana było powszechnie znane, co pozwoliło mu już w 1313 otrzymać probostwo wyszehradzkie i związany z nim urząd kanclerza Korony Czeskiej. Niedługo później zyskał kolejne godności. W 1319 r. papież Jan XXII zezwolił mu zatrzymać kanonie w katedrze św. Wita w Pradze, na Vyšehradzie i w Ołomuńcu oraz administrować kaplicą św. Prokopa na Starym Brnie. Król Jan Luksemburski i jego syn Karol IV Luksemburski często wysyłali go w misjach dyplomatycznych. W czasie kryzysu małżeństwa Jana Luksemburskiego i jego żony Elżbiety Przemyślidki poparł swoją przyrodnią siostrę. 21 lipca 1322 r. z rozkazu króla został uwięziony i oskarżony o zdradę. Biskup zapewne z przyczyn taktycznych przyznał się i poprosił monarchę o łaskę. Następnego dnia uciekł przy pomocy przyjaciół do Bawarii. Gniew króla zwrócił się przeciw żonie, która w sierpniu 1322 r. także uciekła do Bawarii.