Z czasem, gdy z utratą siły nabywczej waluty pens był wypierany w powszechnym użyciu przez funta, nazwa ta zaczęła oznaczać funta.
Podział Funt szterling dzieli się na 100 pensów, którego symbolem jest „p” i tak jest określany w mowie potocznej w języku angielskim.
Do 15 lutego 1971 funt dzielił się na 20 szylingów („l”, bądź „s” od solid), a szylingi dzieliły się na 12 pensów. Funt wart był więc 240 pensów (skrótowo zapisywanych „d” od słowa denar). Po przejściu na system dziesiątkowy w 1971, z powodu powstałej różnicy wartości, pens był początkowo nazywany „nowym pensem”.
Historia Szterling został wprowadzony do obiegu przez angielskiego króla Henryka II w 1158 i był wymienialny na srebro. W 1816 zmieniono wymienialność funta ze srebra na złoto i utrzymywano ją do 1914. W tym czasie kurs funta utrzymywał się na poziomie około $4,9 za £1. W roku 1926 powrócono do wymienialności na złoto, jednak w tym czasie w obiegu nie były już używane złote monety, a banknoty, które można było wymieniać na sztaby złota. System waluty sztabowo-złotej został ostatecznie porzucony 21 września 1931 podczas wielkiego kryzysu. Po wycofaniu się z systemu waluty złotej funt został zdewaluowany o 20%. Funt stał się całkowicie wymienialny w 1946, co było warunkiem udzielenia 3,75 miliarda dolarów pożyczki przez Stany Zjednoczone.