rozdz.5. Kronika anglosaska relacjonuje, że Jutowie stawiali coraz większe żądania, co doprowadziło do ataku Vortigerna ok. 455 roku. Główne starcie miało miejsce pod Aylesford, gdzie zginęli Horsa oraz Vortimer, syn VortigernaKronika Anglosaska, A.D.455. Kolejne starcie miało miejsce w 456 pod Crecganford (dzisiejsze Crayford) i zakończyło się miażdżącym zwycięstwem Sasów i ucieczką Brytów z Kentu do LondynuKronika Anglosaska, A.D.457. Kolejna wzmianka dotyczy 465 roku, kiedy to Hengest i Oisc starli się z Celtami w pobliżu Wippedesfleot, pokonując ich i zdobywając wielkie łupy. Do kolejnego starcia miało dojść w 473 rokuKronika Anglosaska, A.D.473. Ostatnia wzmianka o Oiscu pochodzi z 488 roku. Wtedy właśnie miał on zostać królem Kentu, prawdopodobnie po śmierci Hengesta. Miał panować 24 lata. William z Malmesbury w Gesta regum Anglorum wspomina, że panowanie Oisca trwało 24 lata i jako władca Oisc koncentrował się raczej na obronie granic swojego królestwa niż na kontynuacji zaborczej polityki ojca. Nenniusz, domniemany autor Historii Brytów (Historia Brittonum), w ogóle pomija Oisca, informując, że po śmierci Hengesta władzę objął jego syn OctaPhilips, s.21.
Przypisy