Rozwój i upadek Kiedy Niemcy przybyli do południowej Brazylii w 1824, znaleźli kraj z klimatem, roślinnością i kulturą zupełnie różną niż w Niemczech. Południowa Brazylia była ziemią gauchos, pastuchów koni, którzy żyli i nadal żyją w Pampie regionu Południowego Stożka. W następnych dekadach napłynęły kolejne fale niemieckich imigrantów, stąd w wielu rejonach południowej Brazylii ogromna większość mieszkańców ma korzenie niemieckie i choć od 3. lub 4. pokolenia urodzeni są w Brazylii, uważają się za Niemców.
W 1910 20% populacji Rio Grande do Sul potrafiła porozumiewać się tylko w języku niemieckim, dużo większa liczba była dwujęzyczna i to zarówno Niemców, jak i Portugalczyków. W 1940 w całej Brazylii było około 1 miliona ludzi pochodzenia niemieckiego, z całej populacji 40 milionów. Podczas II wojny światowej, w 1942 prezydent Getúlio Vargas pełen obaw o bunt niemieckiej wspólnoty w Brazylii, zainicjował ścisły program kulturalnej asymilacji. Zabronił jakiejkolwiek manifestacji niemieckiej kultury w Brazylii. Niemieckie szkoły zostały zamknięte, domy z niemiecką architekturą zostały zniszczone, a użycie języka niemieckiego w Brazylii również zostało zabronione.