Choć skorupiaki te zazwyczaj ukrywają się w norach, potrafią wspinać się na palmy kokosowe i pandany, co w przypadku braku innej kryjówki bywa dla nich jedyną drogą ucieczki przed drapieżnikami. Nie udokumentowano wprawdzie, by zwierzęta te celowo wchodziły na drzewa, aby zrywać kokosy, jednak przebywając w ich koronach, niekiedy przypadkowo strącają dojrzałe owoce. Naturalnymi wrogami młodych B. latro są przede wszystkim ptaki morskie, natomiast dorosłe osobniki padają głównie ofiarą ludzi. Dodatkowe zagrożenie dla tych zwierząt stanowi powszechny u nich kanibalizm, w ramach którego większe okazy polują na mniejsze, niezależnie od ich wieku.
Taksonomia Birgus latro był znany zachodnim przyrodnikom już od czasów nowożytnych wypraw morskich. Doniesienia o nim pojawiały się w relacjach z podróży Francisa Drake’a z około 1580 roku oraz Williama Dampiera z około 1688 roku. W 1705 roku Georg Eberhard Rumphius przedstawił opis tego skorupiaka pod nazwą Cancer crumenatus. Na podstawie tej relacji Karol Linneusz w 1767 roku nadał gatunkowi naukową nazwę Cancer latro (od łacińskiego słowa latro – „rabuś”).