Kościół pw. św. Barbary w Nowej Soli – jednonawowa świątynia, wybudowana w 1900 r. w stylu neogotyku angielskiego. Jest niewielkim kościołem pomocniczym znajdującym się przy parafii św. Antoniego w Nowej Soli.
Historia Niegdyś nowosolscy wyznawcy Ewangelicko-Luterańskiego kościoła (potoczna nazwa „staroluteranie”) na nabożeństwa udawali się do Kożuchowa – miasta leżącego nieopodal Nowej Soli. Jednakże w 1900 r. rozpoczęto budowę niewielkiej świątyni staroluterańskiej na terenie Nowej Soli. Dawniej oddany wiernym wyznania luterańskiego, jako kościół Odkupiciela, jednak świątynię tę po wojnie przejęli kapucyni, a na jej patronkę wybrali św. Barbarę. Po przebudowie miasta, oraz zmianie nazw ulic w 1991 r. ulicę, przy której znajduje się ten kościół przemianowano na św. Barbary (do 1945 r. była to ulica Luterstrasse).
Obiekt ten po 1945 r. nie był użytkowany aż do czasu przejęcia go przez kapucynów, którzy też zajęli się jego remontem, oraz przystosowaniem do obrządku katolickiego. Dopiero wtedy świątynię konsekrowano pw. obecnej patronki.
Kościół remontowano ponownie w latach 80. XX w., oraz w przededniu obchodów Millenium Chrześcijaństwa.