Niektórzy pisarze litewscy pisali również po polsku – m.in. Maironis w swoich wczesnych utworach i Vincas Krėvė-Mickevičius. Dwa różne przekłady Pana Tadeusza (Konstantinasa Šakenisa i Antanasa Valaitisa) ukazały się w 1924. Rozwijały się też badania nad literaturą polską (Pranas Augustaitis, Mykolas Biržiška, Vaclovas Biržiška, Józef Albin Herbaczewski (Herbačiauskas)), a Petras Vaičiūnas przetłumaczył syntezy historii literatury polskiej Bronisława Chlebowskiego i Ignacego Chrzanowskiego.
Literatura międzywojenna i wojenna Mimo chłodnych stosunków politycznych między Polską a Litwą, w okresie 20-lecia międzywojennego nadal powstawało wiele przekładów tak dawnej, jak współczesnej literatury polskiej na język litewski. Tłumaczono m.in. Krasińskiego, Syrokomlę, Kraszewskiego, Dygasińskiego, Bałuckiego, Reymonta, Żeromskiego. Tłumacz Chłopów, Fabijonas Neveravičius, otrzymał za przekład nagrodę polskiego Pen Clubu. Litewsko-polskie stosunki literackie nie ustały także w czasie II wojny światowej – nowe stosunki polsko-litewskie starał się określić w poematach wojennych Liudas Gira.