W 1490 roku ojciec i syn byli z powrotem w Wenecji, a Pietro został wprowadzony w lokalne życie polityczne. W 1491 wyszedł zbiór jego poezji łacińskich. Wiosną 1492 udał się do Mesyny, gdzie u bizantyńskiego uczonego Konstantyna Laskarysa, uczył się starożytnej greki. W Mesynie spotkał Colę Bruno, który stał się jego towarzyszem, powiernikiem i sekretarzem. Latem 1494 wrócił do Wenecji. Jesienią wyjechał studiować filozofię na uniwersytecie w Padwie, gdzie pozostał aż do 1495 roku. W 1496 roku w weneckiej drukarni Alda Manuzia została opublikowana praca Bemba De AetnaSiehe dazu Schönberger (1994) s. 10..
W 1497 przybył do Ferrary, gdzie ojciec objął placówkę dyplomatyczną. W Ferrarze kontynuował studia filozoficzne. Był gościem księcia Herkulesa I d’Este. Zaprzyjaźnił się też z dworzaninem i poetą Ercolem Strozzim, humanistą, a później kardynałem, Jacopem Sadoletem i Ludovikiem Ariostem. W 1500 roku wdał się w romans z wdową po oficerze, Marią Savorgnan. Romans dostarczył mu materiału do pisanego od 1497 roku filozoficznego dialogu wierszem Gli Asolani. Następne lata spędził między Ferrarą a Wenecją. W 1501 roku Manuzio wydał wydobyte przez Bemba z zapomnienia Rime Petrarki, w 1502 roku Boską Komedię Dantego. W Ferrarze Bembo nawiązał też romans z Lukrecją Borgią.