Nie bez powodu umieścił w tekście kilkanaście swoich liryków. Dyskusja o miłości miała prowadzić w jego zamierzeniu do poezji w duchu Petrarki.

Rozprawy o mowie pospolitej Bembo włączył się też w dyskusję nad „kwestią języka” włoskiego wydając w 1525 Prose delia volgar lingua (Rozprawy o mowie pospolitej). Utwór ma formę, podzielonego na trzy księgi, dialogu między kilkoma autentycznymi postaciami. Występujący w Rozprawach brat kardynała, Carlo Bembo, pełni rolę rzecznika autora. Bembo głosi doskonałość „języka toskańskiego” wielkich pisarzy XIV w., wyjąwszy Dantego, któremu zarzuca stosowanie zbyt wielu słów „gminnych” i dialektu, rażących w tekście literackim. Niedościgły wzór harmonii i równowagi, do którego wszyscy powinni dążyć stanowi dla niego język Petrarki w poezji, a Boccaccia w prozie. Klasycy ci, mają zająć w literaturze włoskiej miejsce, które w poezji łacińskiej zajmował Wergiliusz, a w prozie – Cyceron. Bembo stawia postulat naśladowania wielkich mistrzów celem zapewnienia „mowie pospolitej” takiej czystości i trwałości, jaką odznacza się klasyczna łacina. Doskonały język literacki powinien się według autora odznaczać „powagą” (gravità) i „wdziękiem” (piacevolezza) w odpowiednio wyważonym połączeniu.